غزل ۱۱۹۱ - ماییم فداییان جان باز

ماییم فِداییان جانْ باز
گُستاخِ و دَلیر و جِسْم پَرداز ۱

حیف است که جانِ پاکِ ما را
باشد تَنِ خاکسار اَنْباز ۲

ز آغازْ همه به آخِر آیند
ز آخِرِ بِرَویم ما به آغاز ۳

هین باز پَرید جُمله یاران
شَهْ باز بِکوفْت طَبْلِ شَهْباز ۴

شش سویْ مَپَر بِپَر از آن سو
کَنْدَر دلِ تو رَسید آواز ۵

هان ای دلِ خسته نَقْل ما را
روزی دو سه مانده است می‌ساز ۶

گَر خواری وگَر عزیزی این جا
زان سوست بَقا و مُلْک و اِعْزاز ۷

مَگْشایْ پَرِ سُخَن کَزان سو
بی پَر باشد همیشه پَرواز ۸

پوستِ سُخَن است این چه گفتم
از پوستْ کِه یافت مَغزِ آن راز ۹