این متن شعری است که از مخاطب میخواهد برخیزد، شراب بنوشد و با دوستان همراه شود. شعر به مفاهیمی مانند زندگی، مرگ، شادی و غم اشاره میکند و از ساقی میخواهد که جام را پر کند و غم را دور کند. در نهایت، شعر به نوبت خواندن غزل اشاره میکند و از مخاطب میخواهد که با شجاعت وارد شود.
این متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی مانند مرگ، زندگی و تجلی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و مستی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۱۱۹۲ - برخیز و صبوح را برانگیز
جانْ بَخشْ زمانه را و مَسْتیز ۱
آمیخته باش با حَریفان
با آبْ شراب را مَیامیز ۲
یادِ تو شراب و یادِ ما آب
ما چون سَرِخَر تو هَمچو پالیز ۳
ای غَم اَجَلَت دَرین قِنینهست
گَر مُردَنَت آرزوست مَگْریز ۴
مرگِ نَفْس است در تَجَلّی
مرگِ جُعَل است در عَبربیز ۵
مَجْلِسْ چَمَنیست و گُل شِکُفته
ای ساقیِ هَمچو سَرو بَرخیز ۶
این جامِ مُشَعْشَع آن گَهی شَرم؟
ساقی چو تویی خَطاست پَرهیز ۷
ما را چو رُخِ خوشَت بَراَفْروز
غَم را چو عَدویِ خود دَرآویز ۸
هِشْتیم غَزَل که نوبَتِ توست
مَردانه دَرآ و چُست و سَرتیز ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.