این متن شعری عرفانی است که به توصیف زیباییهای عشق و طبیعت میپردازد. شاعر از زیبایی چهره معشوق، خندهاش، و تأثیر آن بر دلها سخن میگوید. همچنین، به مفاهیمی مانند حرص، سیری، و ایثار در طبیعت و عشق اشاره میکند و از مخاطب میخواهد تا به اسرار عشق و زیباییهای جهان عمیقتر بنگرد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد تا به درستی درک شود.
غزل ۱۱۰۱ - نرم نرمک سوی رخسارش نگر
چَشم بُگْشا چَشمِ خَمّارش نِگَر ۱
چون بِخَندد آن عقیقِ قیمتی
صد هزاران دلْ گِرفتارَش نِگَر ۲
سَر بَرآر از مَستی و بیدار شو
کار و بار و بَختِ بیدارَش نِگَر ۳
اَندَرآ در باغِ بیپایانِ دل
میوه شیرینِ بسیارَش نِگَر ۴
شاخهای سبزِ رَقصانَش بِبین
لُطفِ آن گلهای بیخارَش نِگَر ۵
چند بینی صورتِ نَقْشِ جهان
بازگَرد و سویِ اَسْرارَش نِگَر ۶
حِرص بین در طَبْعِ حیوان و نَبات
بعد از آن سیریّ و ایثارَش نِگَر ۷
حِرص و سیریْ صَنْعَتِ عشق است و بس
گَر ندیدی عشق را کارَش نِگَر ۸
گَر ندیدی عشقِ رنگ آمیز را
رَنگِ روی عاشقِ زارَش نِگَر ۹
با چُنین دشوار بازاری که اوست
با زَر و بیزَرْ خَریدارَش نِگَر ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.