شاعر در این متن از یار خود میخواهد که او را تنها نگذارد و در سختیها و بیماریها کنارش بماند. او از یارش میخواهد که به او توجه کند و او را در تنهایی و غم رها نکند. شاعر از درد هجران و جدایی مینالد و از یارش میخواهد که او را در این شرایط سخت تنها نگذارد.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساساتی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، مفاهیم هجران و تنهایی نیاز به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی بیشتری دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
غزل ۱۰۴۱ - مرا یارا چنین بییار مگذار
زِ من مَگْذر مرا مَگْذار مَگْذار ۱
به زِنهارَت دَرآمَد جانِ چاکر
مرا در هَجْرِ بیزِنهار مَگْذار ۲
طَبیبی بلکه تو عیسیِّ وَقتی
مَرو ما را چُنین بیمار مَگْذار ۳
مرا گفتی که ما را یارِ غاری
چُنین تنها مرا در غار مَگْذار ۴
تو را اندک نِمایَد هَجْرِ یک شب
زِ من پُرس اندک و بسیار مَگْذار ۵
مَیَنداز آتشِ اندک به سینه
که نَبْوَد آتش اندک خوار مَگْذار ۶
دَمَم بُگْسَست لیکِن بارِ دیگر
زِ من بِشْنو مرا این بار مَگْذار ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.