این شعر از عشق و رنجهای ناشی از آن سخن میگوید. شاعر از عشق و فریبهای معشوق شکایت میکند و بیان میکند که دل سادهاش در برابر مکر و حیلههای معشوق آسیب دیده است. او از شبهایی که در انتظار وصال گذشت و از عقلاش که در برابر عشق تسلیم شد، سخن میگوید.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عشق و رنجهای ناشی از آن است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهتر ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۹۹۸ - آتش عشق تو قلاووز شد
دوش دِلَم سویِ دِلْ اَفْروز شُد ۱
چون به سُخن داشت مرا دوش یار
چون به دَمِ گَرم جِگَرسوز شُد ۲
من چه زَنَم با دَم و با مَکْرِ او؟
کو به دَغَل بر همه پیروز شُد ۳
این دلِ من ساده و بیمَکْر بود
دید دَغَلهاش بَدآموز شُد ۴
هر چه به عالَم خوشیِ شَهوت است
هَمچو پَنیر آفتِ هر یوز شُد ۵
آه که شب جُمله دَرین وَعده رفت
بوسه دِهَم بوسه دِهَم روز شد ۶
یارِ بِرِهنه به قَبا مَیل کرد
عقلْ دِگَربار کَمَردوز شُد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.