غزل ۹۹۹ - از سوی دل لشکر جان آمدند

از سویِ دلْ لشکرِ جان آمدند
لشکرِ پیدا و نَهان آمدند ۱

جامه صبرِ من از آن چاک شُد
کَزْ رَهِ جانْ جامه دَران آمدند ۲

چادرْ اَفکَنده عَروسانِ روح
در طَلَبِ شاهِ جهان آمدند ۳

بر مَثَلِ سَیل خوش از لامَکان
رَقص کُنان سویِ مَکان آمدند ۴

صورتِ دلْ صورت‌ها را شِکَست
پَردگیانِ مُلْک سِتان آمدند ۵

هر چه عِیان بود نَهان آمدند
هر چه نَهان بود عِیان آمدند ۶

هر چه نشان داشت نشانَش نَمانْد
هر چه نشانْ نیست نشان آمدند ۷