این متن شعری عرفانی است که مفاهیمی مانند عشق، خرد، بشارت، و رسیدن به حقیقت را بیان میکند. در آن از استعارههایی مانند پیرهن یوسف، بوی می، آب حیات، و نور حق استفاده شده است تا به مفاهیم عمیق عرفانی اشاره کند. شعر به این موضوع میپردازد که هر آنچه در جستوجوی آن هستیم، در نهایت به ما خواهد رسید و عشق و خرد درون ما در حال نبرد هستند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۹۹۷ - پیرهن یوسف و بو میرسد
در پِیِ این هر دو خود او میرَسَد ۱
بویِ میِ لَعْلْ بِشارت دَهَد
کَزْ پِیِ من جام و کَدو میرَسَد ۲
نَفْسِ اَنَاالْحَقِّ تو مَنصور گشت
نورِ حَقَش تویْ به تو میرَسَد ۳
نیست زیانْ هیچ زِ سنگْ آب را
سنگِ بَلاها به سَبو میرَسَد ۴
آبِ حَیات است وَرایِ ضَمیر
جوی بِکَن کابْ به جو میرَسَد ۵
آب بِزَن بر حَسَدِ آتَشین
بادْ دَرین خاکْ ازو میرَسَد ۶
عشق و خِرَدْ خانه درون جنگیاند
عَربَده هر لحظه به کو میرَسَد ۷
هر چه دَهَد عاشق از رَخْت و پَخْت
عاقِبَت آن جُمله بِدو میرَسَد ۸
گَر چه بَسی بُرد زِ شوهر عروس
او و جِهازَش نه به شو میرَسَد؟ ۹
مایِدهیی خواستی از آسْمان
خیز زِ خود دست بِشو میرَسَد ۱۰
مُژده دِهْ ای عشقْ که از شَمسِ دین
از تبریز آیَتِ نو میرَسَد ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.