غزل ۹۹۰ - من بسازم ولیک کی شاید

من بِسازَم ولیک کِی شاید
زاغ با طوطیانْ شِکَر خاید؟ ۱

هر یکی را وَلایَت است جُدا
کَژْ با راست راست کِی آید؟ ۲

گر چه طوطی خود از شِکَر زنده است
زاغ را می چَمینِ خَر باید ۳

عشقْ در خویش بین کجا گُنجَد؟
ماده گُرگْ شیرِ نَر زاید؟ ۴

بِگُریز از کسی که عاشق نیست
زان زِ گَرگین تو را گَر اَفْزاید ۵

وَرْ شَوی کوفته به هاوَنِ عشق
 دان که او سُرمه ایت می‌ساید ۶

رو بِکُن تو خَراب خانه از آنْک
شَمسِ تبریز مَست می‌آید ۷