این متن به موضوعاتی مانند عشق، بیخودی، گذر زمان، تلاش برای نیکی و تأمل در زندگی میپردازد. شاعر از ناتوانی عقل در برابر عشق، زیبایی بیخودی، گذر سریع زندگی و اهمیت کاشت بذرهای نیک در زندگی سخن میگوید. همچنین، تأکید میکند که بدون خداوند، شیرینی و لطافت واقعی وجود ندارد و هر فرد باید به فکر اعمال نیک باشد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی مفاهیم مانند بیخودی و تأمل در گذر زمان ممکن است برای سنین پایینتر قابل درک نباشد.
غزل ۹۸۹ - صبر با عشق بس نمیآید
عقلْ فَریادرَس نمیآید ۱
بیخودیْ خوش وَلایتیست ولی
زیرِ فَرمانِ کَس نمیآید ۲
کاروانِ حَیات میگُذَرد
هیچ بانگِ جَرَس نمیآید ۳
بویِ گُلْشَن به گُل هَمیخوانَد
خود تو را این هَوَس نمیآید ۴
زان که در باطِنِ تو خوش نَفَسیست
از گِزافْ این نَفَس نمیآید ۵
بیخدایِ لَطیفِ شیرین کار
عَسَلی از مگس نمیآید ۶
هر دَمی تُخمِ نیکوی میکار
تا نَکاریْ عَدَس نمیآید ۷
هیچ کردی به خیر اندیشه
که جَزا از سِپَس نمیآید؟ ۸
بَس کُن ایرا که شمعِ این گُفتار
جانِبِ هر غَلَس نمیآید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.