شخصی در شب از عشق و رنج خود میگوید و آرزو میکند که شب را با عشقش بگذراند. اما پیش از آنکه سخنانش تمام شود، صبح میشود و روزش به پایان میرسد.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۴۲ - دوش آمد و گفت: چند جانت سوزم
وقت است که امشبیت جان افروزم ۱
دردا که هنوز در دهن داشت سخن
خود صبح برآمد و فرو شد روزم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.