این شعر حافظ بیانگر عشق و شوریدگی عاشقانه است که در آن شاعر از عشق به عنوان تنها دلیل راه خود یاد میکند و از رنجها و اشکهایش در این مسیر سخن میگوید. او از بتپرستی و عشق زمینی نیز سخن میگوید و در نهایت از خواننده میخواهد که اگر معنایی درک میکند، آن را بیان کند وگرنه تنها به گفتارهای بیاساس بسنده نکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به بتپرستی و عشق زمینی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۶ - رهروان را عشق بس باشد دلیل
آب چشم اندر رهش کردم سبیل ۱
موج اشک ما کی آرد در حساب
آن که کشتی راند بر خون قتیل ۲
بی می و مطرب به فردوسم مخوان
راحتی فی الراح لا فی السلسبیل ۳
اختیاری نیست بدنامی من
ضلنی فی العشق من یهدی السبیل ۴
آتش روی بتان در خود مزن
ور نه در آتش گذر کن چون خلیل ۵
یا بنه بر خود که مقصد گم کنی
یا منه پای اندرین ره بیدلیل ۶
با رسوم پیلبانان یاد گیر
یا مده هندوستان با یاد پیل ۷
یا مکش بر چهره نیل عاشقی
یا فرو بر جامهٔ تقوی به نیل ۸
حافظا گر معنیی داری بیار
ورنه دعوی نیست غیر از قال و قیل ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.