متن بالا از حافظ، شاعر بزرگ فارسی، بیانگر مفاهیمی مانند قناعت، رضایت به تقدیر، انتقاد از ریا و سالوسي، و ستایش عشق و زیبایی است. شاعر تأکید میکند که گاهی تلاش انسان بیفایده است و باید به تقدیر الهی رضا داد. همچنین، او از ریا و دوگانگی در رفتار انتقاد میکند و عشق و زیبایی را به عنوان ارزشهای والا میستاید.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از ابیات حاوی انتقادهای اجتماعی و مفاهیمی مانند ریا هستند که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۱۵ - به جد و جهد چو کاری نمی رود از پیش
به کردگار رها کرده به مصالح خویش ۱
به پادشاهی عالم فرو نیارد سر
اگر ز سر قناعت خبر شود درویش ۲
بنوش باده که قسام صنع قسمت کرد
در آفرینش از انواع نوشدارو نیش ۳
ز سنگ تفرقه خواهی که منحنی نشوی
مشو بسان ترازو تو در پی کم و بیش ۴
ریا حلال شمارند و جام باده حرام
زهی طریقت و ملت زهی شریعت و کیش ۵
ریای زاهد سالوس جان من فرسود
قدح بیار و بنه مرهمی بر این دل ریش ۶
به دلربائی اگر خود سر آمدی چه عجب
که نور حسن تو بود از اساس عالم پیش ۷
دهان نیک تو دلخواه جان حافظ شد
به جان بود خطرم زین دل محال اندیش ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
لطفا تفسیرش رو همبنویسید .هیچجایی نتونستم پیدا کنم !!