این شعر حافظ به موضوعاتی مانند عشق، عفو و بخشش، درویشی، و ارزش وقت اشاره دارد. شاعر از خواننده میخواهد که به جای پرسیدن از دردها و رنجهای دیگران، به عشق و وفا بپردازد و از فرصتهای زندگی استفاده کند. همچنین، تأکید میشود که نباید از افراد ناتوان انتظار معجزه داشت و باید به جای پرسشهای بیفایده، به عمل پرداخت.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر، برای درک و تجربهی نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از اشارات مانند درویشی و مفاهیم انتزاعی عشق، ممکن است برای کودکان قابلدرک نباشد.
شماره ۱۴ - جانا تو را که گفت که احوال ما مپرس
بیگانه گرد و قصهٔ هیچ آشنا مپرس ۱
ز آنجا که لطف شامل و خلق کریم توست
جرم نکرده عفو کن و ماجرا مپرس ۲
خواهی که روشنت شود احوال سوز ما
از شمع پرس قصه ز باد هوا مپرس ۳
من ذوق سوز عشق تو دانم نه مدعی
از شمع پرس قصه ز باد هوا مپرس ۴
هیچ آگهی ز عالم درویشیش نبود
آن کس که با تو گفت که درویش را مپرس ۵
از دلقپوش صومعه نقد طلب مجوی
یعنی ز مفلسان سخن کیمیا مپرس ۶
در دفتر طبیب خرد باب عشق نیست
ای دل به درد خو کن و نام دوا مپرس ۷
ما قصهٔ سکندر و دارا نخواندهایم
از ما به جز حکایت مهر و وفا مپرس ۸
حافظ رسید موسم گل معرفت مگوی
دریاب نقد وقت و ز چون و چرا مپرس ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.