شاعر در این متن از عید و شادی میگوید و ابراز پشیمانی میکند از دوری از ساقی و جام. او از نصایح واعظ و زاهد بیزار است و تنها به دنبال لذت و مستی است. حافظ همچنین از تزویر و ریا انتقاد میکند و خود را پیرِ سالخوردهای میداند که هنوز به دنبال می و شادی است.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، اشاره به مصرف شراب و مستی ممکن است برای گروههای سنی پایینتر مناسب نباشد.
شماره ۱۷ - روز عید است و من امروز در آن تدبیرم
که دهم حاصل سیروزه و ساغر گیرم ۱
چند روزیست که دورم ز رخ ساقی و جام
بس خجالت که به روی آمد ازین تقصیرم ۲
من به خلوت ننشینم پس از این، ور به مثل
زاهد صومعه بر پای نهد زنجیرم ۳
پند پیرانه دهد واعظ شهرم لیکن
من نه آنم که دگر پند کسی بپذیرم ۴
آن که بر خاک در میکده جان داد کجاست
تا نهم در قدم او سر و پیشش میرم ۵
می به زیر کش و سجادهٔ تقوی بر دوش
آه اگر خلق شوند آگه از این تزویرم ۶
خلق گویند که حافظ سخن پیر نیوش
سالخورده میی امروز به از صد پیرم ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.