این متن شعری است که با استفاده از تمثیلهای مذهبی و تاریخی، به خواننده امید و دلگرمی میدهد. شاعر از داستانهایی مانند مریم و عیسی، یوسف و زلیخا، و یعقوب استفاده میکند تا نشان دهد که حتی در تاریکترین لحظات، امید و نجات وجود دارد. متن بر اهمیت صبر، ایمان و انتظار برای رحمت الهی تأکید میکند.
این متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تمثیلهای تاریخی و مذهبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آگاهی فرهنگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
غزل ۶۳۱ - نومید مشو جانا کاومید پدید آمد
اومیدِ همه جانها از غَیبْ رَسید آمد ۱
نومید مَشو گرچه مَریَم بِشُد از دَستَت
کان نور که عیسی را بر چَرخْ کَشید آمد ۲
نومید مَشو ای جان در ظُلْمَتِ این زندان
کان شاه که یُوسف را از حَبْس خرید آمد ۳
یَعقوب بُرون آمد از پَردهٔ مَستوری
یوسُف که زُلَیخا را پَرده بِدَرید آمد ۴
ای شبْ به سَحَر بُرده در یارَب و یارَب تو
آن یارَب و یارَب را رَحْمَت بِشِنید آمد ۵
ای دَردِ کُهَن گشته بَخْ بَخْ که شِفا آمد
وِیْ قُفْلِ فروبَسته بُگْشا که کلید آمد ۶
ای روزه گرفته تو از مایِدهٔ بالا
روزه بِگُشا خوشْ خوش کان غُرّهٔ عید آمد ۷
خامُش کُن و خامُش کُن زیرا که زِ اَمْرِ کُنْ
آن سَکْتهٔ حیرانی بر گُفتِ مَزید آمد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.