این متن به مفاهیم فلسفی و عرفانی میپردازد و بر قدرت و حکمت خداوند تأکید میکند. در این شعر، شاعر بیان میکند که هرچند انسان تلاش میکند تا مشکلات خود را حل کند، اما در نهایت همه چیز به اراده و حکمت خداوند بستگی دارد. همچنین، شاعر به این موضوع اشاره میکند که برخی از تلاشهای انسان ممکن است بیفایده باشد و تنها با توکل به خداوند میتوان به آرامش و قدرت رسید.
این متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۶۳۰ - گر دیو و پری حارس با تیغ و سپر باشد
چون حُکْمِ خدا آید آن زیر و زَبَر باشد ۱
بر هر چه اُمیدَسْتَت کِی گیرد او دَستَت
بر شکلِ عَصا آید وان مارِ دو سَر باشد ۲
وان غُصّه که میگویی آن چاره نکردم دی
هر چاره که پِنْداری آن نیز غَرَر باشد ۳
خودکرده شِمُر آن را چه خیزد از آن سودا
اَنْدَر پِیِ صد چون آن صد دامِ دِگَر باشد ۴
آن چاره هَمیکردم آن مات نمیآمد
آن چارهٔ لَنْگَت را آخِر چه اثر باشد؟ ۵
از ماتْ تو قوتی کُن یاقوتْ شو او را تو
تا او تو شوی تو او این حِصْن و مَفَر باشد ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.