این متن شعری است که به زیباییهای طبیعت و مفاهیم عمیق انسانی مانند عشق، عقل و دانش میپردازد. شاعر با پرسشهای فلسفی و استعاری، به مقایسهی بین چیزهای زیبا و خالق آنها میپردازد و تأکید میکند که عشق و دانش، نیروهایی هستند که جهان را میسازند و دگرگون میکنند.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و استعاری است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. نوجوانان و بزرگسالان به دلیل داشتن تجربهی بیشتر و درک بهتر از مفاهیم انتزاعی، بهتر میتوانند با این متن ارتباط برقرار کنند.
غزل ۶۲۸ - ای دوست شکر بهتر یا آن که شکر سازد؟
خوبیِّ قَمَر بهتر یا آن کِه قَمَر سازد؟ ۱
ای باغْ تویی خوشتَر یا گُلْشَن و گُل در تو؟
یا آن که بَرآرَد گُل صد نَرگسِ تَر سازد؟ ۲
ای عقلْ تو بِهْ باشی در دانش و در بینش
یا آن کِه به هر لحظه صد عقل و نَظَر سازد؟ ۳
ای عشق اگر چه تو آشفته و پُرتابی
چیزیست که از آتشْ بر عشقْ کَمَر سازد ۴
بیخود شُدهٔ آنَم سَرگشته و حیرانم
گاهیم بِسوزَد پَر گاهی سَر و پَر سازد ۵
دریایِ دلْ از لُطْفَش پُر خُسروِ پُر شیرین
وَزْ قَطْرهٔ اندیشه صد گونه گُهَر سازد ۶
آن جُمله گُهَرها را اَنْدَر شِکَنَد در عشق
وان عشقِ عَجایِب را هم چیزِ دِگَر سازد ۷
شَمسُ الْحَقِ تبریزی چون شَمس دلِ ما را
در فِعْل کُند تیغی در ذاتْ سِپَر سازد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.