این متن شعری عرفانی است که به موضوع عشق و دیوانگی ناشی از آن میپردازد. شاعر از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند یاد میکند که باعث رهایی از قید و بندها و حتی سوزاندن تقوا و صبر میشود. او همچنین به تأثیر عشق بر دل و روح اشاره میکند و از شمسالدین تبریزی به عنوان شخصیتی برجسته یاد میکند که صبر را میسوزاند.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و شعری است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی مفاهیم مانند دیوانگی و سوزاندن تقوا ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامفهوم باشد.
غزل ۶۲۷ - عاشق به سوی عاشق زنجیر همیدرد
دیوانه هَمیگردد تَدبیر هَمیدَرَّد ۱
تَقصیرْ کجا گُنْجَد در گَرم رُوی عاشق؟
کَزْ آتشِ عشقِ او تَقصیر هَمیدَرَّد ۲
تا حالِ جوانْ چِبْوَد کان آتشِ بیعِلَّت
دُرّاعهٔ تَقوی را بر پیر هَمیدَرَّد ۳
صد پَردهٔ در پَرده گَر باشد در چَشمی
ابرویِ کَمان شَکْلَش از تیر هَمیدَرَّد ۴
مُرغِ دلِ هر عاشق کَزْ بَیضه بُرون آید
از چَنْگَلِ تَعْجیلَش تأخیر هَمیدَرَّد ۵
این عالَم چون قیر است پایِ همه بِگْرفته
چون آتشِ عشق آید این قیر هَمیدَرَّد ۶
شَمسُ الْحَقِ تبریزی هم خُسرو و هم میر است
پیراهَنِ هر صَبری زان میر هَمیدَرَّد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.