خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
در این متن، شاعر از ماه می‌پرسد که چگونه است و ماه پاسخ می‌دهد که کسی از حال او نمی‌پرسد. سپس شاعر توصیفی زیبا از طلعت ماه ارائه می‌دهد و آن را تابان، لطیف، زیبا و موزون می‌خواند.
این متن دارای مفاهیم شاعرانه و عاطفی است که ممکن است برای کودکان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان ادبی و سبک کلاسیک آن برای نوجوانان و بزرگسالان جذاب‌تر خواهد بود.
رباعی ۱۹۳۷ - گفتم که چونی مها خوشی محزونی
گفتم که چونی مها خوشی محزونی
گفتا مه را کسی نپرسد چونی ۱
چون باشد طلعت مه گردونی
تابان و لطیف و خوبی و موزونی ۲
گفتا مه را کسی نپرسد چونی ۱
چون باشد طلعت مه گردونی
تابان و لطیف و خوبی و موزونی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۹۳۶ - گفتم صنمی شدی که جان را وطنی
گوهر بعدی:رباعی ۱۹۳۸ - گفتم که دلا تو در بلا افتادی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
