در این شعر، شاعر با معشوقهای گفتوگو میکند که جان او را وطن خود قرار داده است. معشوقه پاسخ میدهد که اگر از او هستی، از جان سخن نگو. شاعر میپرسد چرا با تیغ استدلالش او را میزند و معشوقه پاسخ میدهد که هنوز عاشق خودت هستی.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند 'تیغ حجت' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۹۳۶ - گفتم صنمی شدی که جان را وطنی
گفتا که حدیث جان مکن گر ز منی ۱
گفتم که به تیغ حجتم چند زنی
گفتا که هنوز عاشق خویشتنی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.