در این گفتوگوی شاعرانه، شخصی به دل خود میگوید که در بلا افتادهاست و دل پاسخ میدهد که از این وضعیت راضی است. سپس شخص پیشنهاد درمان میدهد و دل او را دیوانهای میخواند که به دنبال درمان است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره و زبان شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۹۳۸ - گفتم که دلا تو در بلا افتادی
گفتا که خوشم تو به کجا افتادی ۱
گفتم که دماغ دوا باید، گفت
دیوانه توئی که در دوا افتادی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.