خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن بیانگر درد و غم درونی است که اگر قابل نمایش بود، هر ذره‌اش سیاه‌روی می‌شد و اگر راهی به سوی گوهر وجود انسان داشت، هر قطره‌اش مانند دریا می‌جوشید.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و ممکن است برای آن‌ها جذابیت نداشته باشد.
رباعی ۱۹۱۸ - گر درد دلم به نقش پیدا بودی
گر درد دلم به نقش پیدا بودی
هر ذره ز غم سیاه سیما بودی ۱
ور راه به سوی گوهر ما بودی
هر قطره ز جوش همچو دریا بودی ۲
هر ذره ز غم سیاه سیما بودی ۱
ور راه به سوی گوهر ما بودی
هر قطره ز جوش همچو دریا بودی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۹۱۷ - گر داد کنی درخور خود داد کنی
گوهر بعدی:رباعی ۱۹۱۹ - گر سوزش سینه را به کس می‌داری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
