این متن بیانگر درد و غم درونی است که اگر قابل نمایش بود، هر ذرهاش سیاهروی میشد و اگر راهی به سوی گوهر وجود انسان داشت، هر قطرهاش مانند دریا میجوشید.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است برای آنها جذابیت نداشته باشد.
رباعی ۱۹۱۸ - گر درد دلم به نقش پیدا بودی
هر ذره ز غم سیاه سیما بودی ۱
ور راه به سوی گوهر ما بودی
هر قطره ز جوش همچو دریا بودی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.