خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
متن بیانگر این است که اگر به کسی محبت کنی، باید به اندازه‌ای باشد که شایسته‌اش است. همچنین اشاره می‌کند که بیچاره کسی است که تو به یادش می‌آوری و سپس از او انتظار داری که به یادت باشد. شاعر با طعنه می‌گوید که می‌داند چگونه او را به یاد می‌آوری.
متن دارای مفاهیم اخلاقی و عاطفی است که ممکن است برای کودکان کم‌سن قابل درک نباشد. همچنین، طنز و کنایه‌های موجود در متن نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۹۱۷ - گر داد کنی درخور خود داد کنی
گر داد کنی درخور خود داد کنی
بیچاره کسی را که تواش یاد کنی ۱
گفتی تو که بسیار بیادت کردم
من میدانم که چون مرا یاد کنی ۲
بیچاره کسی را که تواش یاد کنی ۱
گفتی تو که بسیار بیادت کردم
من میدانم که چون مرا یاد کنی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۹۱۶ - گر خوب نیم خوب پرستم باری
گوهر بعدی:رباعی ۱۹۱۸ - گر درد دلم به نقش پیدا بودی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
