در این شعر، شاعر به توصیف لحظهای میپردازد که فردی به خرابات میگذرد و با نگاهی فریبنده به اطراف نظر میکند. سپس اشاره میکند که حتی کسانی که جهان را زیر و زبر میکنند، در نهایت مانند این فرد، تسلیم جریان زندگی میشوند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگانی مانند 'خرابات' و 'کرشمه' نیاز به آشنایی با ادبیات کهن فارسی دارد.
رباعی ۱۸۸۸ - روزی به خرابات گذر میکردی
کژ کژ به کرشمهای نظر میکردی ۱
آنها که جهان زیر و زبر میکردند
چون کار جهان زیر و زبر میکردی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.