متن بیانگر این است که همه چیز در وجود انسان، از جمله خوبیها و بدیها، به خداوند نسبت داده میشود. شاعر از سرگشتگی و وابستگی خود به خدا سخن میگوید و اشاره میکند که هرچه میگوید و انجام میدهد، بازتابی از خواست الهی است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و مذهبی است که ممکن است برای کودکان زیر 12 سال پیچیده باشد. درک این مفاهیم نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد.
رباعی ۱۸۷۵ - دل کیست همه کار و گیائیش توئی
نیک و بد و کفر و پارسائیش توئی ۱
گفتم که برو مرا همین خواهی گفت
سرگشته من از توام مرا میگوئی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.