در این شعر، دل از شخص میپرسد که به دنبال چه کسی میگردد و چرا در جهان سرگشته است. شخص پاسخ میدهد که دل خودش همان جواب را به او خواهد داد و او را به خودش ارجاع میدهد. این متن بیانگر جستجوی درونی و رابطهی عرفانی بین انسان و دلش است.
مفاهیم عرفانی و فلسفی موجود در متن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد و نیاز به بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۸۷۴ - دل گفت مرا بگو کرا میجوئی
بر گرد جهان خیره چرا میپوئی ۱
گفتم که برو مرا همین خواهی گفت
سرگشته من از توام مرا میگوئی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.