شاعر بیان میکند که نمیخواهد معشوق را در دل یا دیدهاش جای دهد، زیرا ممکن است باعث رنجش او شود. در عوض، معشوق را در جان خود جای میدهد تا در آخرین لحظات زندگی، یار و همراه او باشد.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و عمیق است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و زبان ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
رباعی ۱۸۵۹ - در دل نگذارمت که افگار شوی
در دیده ندارمت که بس خار شوی ۱
در جان کنمت جای نه در دیده و دل
تا در نفس بازپسین یار شوی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.