در این متن، تأثیر روزه بر پاکی روح و نزدیکی به پاکان و افلاک بیان شده است. همچنین، تشبیه فرد روزهدار به شمعی که از سوزش نور میگیرد و دوری از ظلمت و پلیدیهای دنیوی مورد تأکید قرار گرفته است.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در متن برای درک و تجربه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و شناختی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
رباعی ۱۸۶۰ - در روزه چو از طبع دمی پاک شوی
اندر پی پاکان تو بر افلاک شوی ۱
از سوزش روزه نور گردی چون شمع
وز ظلمت لقمه لقمهٔ خاک شوی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.