شاعر بیان میکند که در درمان درد دیگران کوشاست، اما زمانی که نوبت به درد خودش میرسد، درمانی نمییابد. او صبر میکند تا زمانی که همه از او ناامید شوند و سپس امیدوار است که درمانی مانند حلقهای به سویش بیاید.
مفاهیم عمیق عرفانی و نیاز به صبر و امید در این متن، برای درک و ارتباط بهتر، به سطح بلوغ فکری نوجوانان و بزرگسالان نیاز دارد.
رباعی ۱۸۳۶ - چونست به درد دیگران درمانی
چون نوبت درد ما رسد درمانی ۱
من صبر کنم تا ز همه وامانی
آئی بر ما چو حلقه بر درمانی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.