در این متن، شاعر به قاصد جان خود خطاب میکند و بیان میکند که بدون او، جهان ارزشی ندارد و همه چیز بیمعناست. او تأکید میکند که تنها وجود قاصد است که به جهان معنا میبخشد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۷۴۹ - ای قاصد جان من به جان میارزی
جان خود چه بود هر دو جهان میارزی ۱
این عالم کهنه آن ندارد بیتو
آن از تو ذلب کنم که آن میارزی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.