شاعر در این متن از عظمت و ارزش فردی سخن میگوید که مانند علم بلند در صحرا و شکر در حلواست، اما نگران است که افکار پوچ و بیاساس به ذهن او راه یابند و او را از مسیر درست منحرف کنند.
مفاهیم عمیق و استعاری بهکار رفته در متن برای درک و فهم نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
رباعی ۱۷۱۶ - ای چون علم بلند در صحرائی
وی چون شکر شگرف در حلوائی ۱
زان میترسم که بدرگ و بدرائی
در مغز تو افکند دگر سودائی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.