شاعر در این ابیات از فراق و دوری یار مینالد و بیان میکند که با رفتن او، آتش بختش به آسمان رفته و آب حیاتش به رود جیحون. او با یار خود سخن گفته و از بیدلی خود شکایت کرده، اما اکنون که یارش رفته، خود را کاملاً بیدل میبیند.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۶۸۹ - ای آتش بخت سوی گردون رفتی
وی آب حیات سوی جیحون رفتی ۱
با تو گفتم که بیدلم من بیدل
بیدل اکنون شدم که بیرون رفتی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.