شاعر در این متن بیان میکند که وجودش از دو بخش جان و تن تشکیل شده که هر دو بخشی از خود او هستند. او خود را به گونهای تغییر داده تا دیگری (که در واقع خود اوست) از آن خوشحال شود. این متن به نوعی بیانگر درونیات و خودشناسی است.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در متن ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک مفاهیم خودشناسی و وجودی دارد.
رباعی ۱۳۵۵ - من یک جانم که صد هزار است تنم
چه جان و چه تن که هر دو هم خویشتنم ۱
خود را به تکلف دگری ساختهام
تا خوش باشد آن دیگری را که منم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.