این متن بیانگر هویت نامشخص و سرگشتگی گوینده است. او خود را نه فردی محترم، بلکه قلاش و اوباش میخواند و مانند قلم در دست نقاش، از سرنوشت خود بیخبر است.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و فلسفی درباره هویت و سرنوشت است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژههایی مانند «قلاش» و «اوباش» ممکن است برای گروههای سنی پایین نامناسب باشد.
رباعی ۱۳۱۰ - ما خواجهٔ ده نهایم ما قلاشیم
ما صدر سرانهایم ما اوباشیم ۱
نی نی چو قلم به دست آن نقاشیم
خود نیز ندانیم کجا میباشیم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.