شاعر در این ابیات از احساس پشیمانی و ندامت سخن میگوید، اشاره میکند که به یار ناکس پشت کردهاند و همه چیز را فدای امور بیارزش کردهاند. همچنین، به انجام نماز در قبلهای نادرست اشاره دارد که نشاندهنده گمراهی و پشیمانی است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و احساسی عمیق است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از ادبیات و فلسفه داشته باشد.
رباعی ۱۳۱۱ - ما را بس و ما را بس و ما بس کردیم
ما پشت بروی یار ناکس کردیم ۱
مردار همه نثار کرکس کردیم
در قبلهٔ تو نماز واپس کردیم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.