در این متن، شاعر بیان میکند که حاضر نیست خاک (وجود) معشوق را حتی با آب زمزم معاوضه کند و شادی را به قیمت از دست دادن این غم (عشق) نمیخواهد. او اشاره میکند که صورت (ظاهر) او متعلق به مردم است، اما از صورت معشوق حتی آب به مردم نمیدهد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۳۰۹ - ما خاک ترا به آب زمزم ندهیم
شادی نستانیم و از این غم ندهیم ۱
این صورت ما نصیب آدمیانست
از صورت تو آب به آدم ندهیم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.