این متن بیانگر لطافت و جذابیت ذاتی گوینده است که با وجود حضور در مکانهای مختلف، احساس بیجایی میکند. همچنین، اشاره میکند که اگر چهرهی واقعی خود را آشکار کنند، عقل و دل و هوش همه را میربایند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و زبان شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۳۰۸ - ما جان لطیفیم و نظر در نائیم
در جای نمائیم ولی بیجائیم ۱
از چهره اگر نقاب را بگشائیم
عقل و دل و هوش جمله را بربائیم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.