خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این متن خود و دیگران را به عنوان کشاورزان دشت کهن توصیف می‌کند که در میان شادی‌ها، غم را نیز تجربه می‌کنند. آن‌ها مانند لاله‌های کم‌عمر در دشت فنا هستند که به محظ ظهور، توسط باد از بین می‌روند.
مفاهیم عمیق فلسفی درباره زندگی، مرگ و زودگذری عمر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند 'لالهٔ کم عمر' و 'دشت فنا' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۳۰۷ - ما برزگران این کهن دشت نویم
ما برزگران این کهن دشت نویم
در کشتهٔ شادی همه غم میدرویم ۱
چون لالهٔ کم عمر در این دشت فنا
تا سر زده از خاک ببادی گرویم ۲
در کشتهٔ شادی همه غم میدرویم ۱
چون لالهٔ کم عمر در این دشت فنا
تا سر زده از خاک ببادی گرویم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۳۰۶ - ما باده ز یار دلفروز آوردیم
گوهر بعدی:رباعی ۱۳۰۸ - ما جان لطیفیم و نظر در نائیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
