شاعر از رنجهای درونی و فداکاریهای خود سخن میگوید، مانند نوشیدن بادهای از خون دل خود و بخشیدن جان برای جرعهای از آن باده. او حاضر است همه چیز را بدهد اما از ارزشهایش کوتاه نیاید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، اشاره به موضوعاتی مانند رنج و فداکاری ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
رباعی ۱۳۰۵ - ما بادهٔ ز خون دل خود مینوشیم
در خم تن خویش چو می میجوشیم ۱
جان را بدهیم و نیم از آن باده خوریم
سر را بدهیم و جرعهای نفروشیم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.