این متن درباره دو صفت منفی است که باعث بیکاری و گرفتاری میشوند: یکی مستی زودرس و دیگری دیر به هوش آمدن. شاعر هشدار میدهد که این دو خوی بد میتوانند زندگی را دشوار کنند.
مفاهیم عمیق اخلاقی و اجتماعی موجود در متن برای درک و تحلیل، به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارد که معمولاً از نوجوانی به بعد شکل میگیرد. همچنین استفاده از استعارههایی مانند 'مستی' و 'هشیاری' ممکن است برای کودکان کمسن نامفهوم باشد.
رباعی ۱۳۰۴ - ما از دو صفت ز کار بیکار شویم
در دست دو خوی بد گرفتار شویم ۱
یک خوآنی که سخت از او مست شویم
خوی دگر آنکه دیر هشیار شویم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.