شاعر در این متن از زیبایی و جذابیت معشوق خود و لذتهای زندگی در کنار او سخن میگوید. او از حضور یار، موسیقی، شمع و شراب لذت میبرد و آرزو میکند که این لحظات خوش همیشه ادامه داشته باشد. شاعر همچنین از زیبایی چهره و زلف معشوق خود تعریف میکند و از شمس تبریز به عنوان نور دلها یاد میکند.
این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و توصیفاتی از لذتهای زندگی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و مستی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۴۳۴ - هم به بر این بت زیبا خوشکست
من نشستم که همینجا خوشَکَسْت ۱
مُطرب و یار من و شمع و شراب
این چُنین عیشِ مُهَیّا خوشَکَسْت ۲
من و تو هیچ از این جا نَرَویم
پَهلویِ شِکَّر و حَلوا خوشَکَسْت ۳
خَجِل است از رُخِ یارم گُلِ تَر
با چُنین چهره و سیما خوشَکَسْت ۴
هر صَباحی زِ جَمالَش مَستیم
خاصه امروز که با ما خوشَکَسْت ۵
بِجَهَم حَلقهٔ زُلفَش گیرم
که در آن حَلقه تماشا خوشَکَسْت ۶
شَمسِ تبریز که نورِ دلها است
دایما با گُلِ رَعنْا خوشَکَسْت ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.