این متن به مفاهیم فلسفی و عرفانی مانند عدم، وجود، و سفر روحانی اشاره دارد. شاعر بیان میکند که عدم، منبع وجود است و همه چیز از آن سرچشمه میگیرد. همچنین، متن به اهمیت سفر درونی و معنوی اشاره میکند و بیان میکند که فاصلههای ظاهری در واقعیت معنوی بیاهمیت هستند.
متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. این مفاهیم نیاز به تجربه و دانش بیشتری دارند که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشوند.
غزل ۴۳۵ - هر که بالاست مر او را چه غم است؟
هر کِه آن جاستْ مَر او را چه غَم است؟ ۱
که از این سو همه جانست و حَیات
که ازین سو همه لُطف و کَرَم است ۲
خود ازین سو که نه سوی است و نه جا
قَدَم اَنْدَر قَدَم اَنْدَر قَدَم است ۳
این عَدَم خود چه مُبارک جای است
که مَدَدهای وجود از عَدَم است ۴
همه دلها نگرانْ سویِ عَدَم
این عَدَم نیستْ که باغِ اِرَم است ۵
این همه لشکرِ اندیشهٔ دل
زِ سپاهانِ عَدَمْ یک عَلَم است ۶
زِ تو تا غَیبْ هزاران سال است
چو رَوی از رَهِ دلْ یک قَدَم است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گفتم این حاشیه چیست کنارِ این گوهر
گفت غیرِ گوهر نیست ، حاشیه هیچ مگو
گوهر خداست و من حاشیه
گفت مرکز خداست و غیرِ او هیچ مگو