شاعر در این بیتها بیان میکند که شادیهای دنیا در مقابل غمهایش ناچیز است و تنها غم دوست است که میتواند مرهمی بر زخمهایش باشد. او در ابتدا تصور میکرد که با دیدن دوستش میتواند سخنها بگوید، اما وقتی حقیقتاً او را دید، زبانش بند آمد.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها ممکن است برای سنین پایین دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و احساسات شدید، مناسب مخاطبان با درک ادبی بالاتر است.
رباعی ۷۴۰ - شادی زمانه با غمم برنامد
جز از غم دوست مرهمم برنامد ۱
گفتم که به بینمش چه دمها دهمش
چون راست بدیدمش دمم برنامد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.