در این متن، شاعری از پادشاهی یاد میکند که بدون نیاز به گفتار یا نمایش قدرت، از همه چیز آگاه است. شاعر خود را بندهای میداند که سکوت و خموشی را میستاید، در حالی که دیگران به سخنپردازی و خودنمایی تمایل دارند.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، نیاز به تفسیر و تأمل دارد که برای سنین بالاتر مناسبتر است.
رباعی ۷۴۱ - شاهیست که تو هرچه بپوشی داند
بیکام و زبان گر بخروشی داند ۱
هر کس هوس سخن فروشی داند
من بندهٔ آنم که خموشی داند ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.