شاعر از دلبستگی و عشق خود به معشوق میگوید و بیان میکند که دلش به سمت معشوق جذب میشود و از او دور نمیشود. معشوق نیز با لبخند و کنایه از او میپرسد که چرا به سمت او آمده است و آیا کسی هست که بتواند در برابر این جاذبه مقاومت کند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و مناسب است. همچنین، استفاده از استعاره و کنایه در شعر ممکن است برای کودکان کمسنوسال نامفهوم باشد.
رباعی ۶۹۸ - دل را بدهم پند که عمدا نرود
پیش بت شنگ من از آنجا نرود ۱
لب میگزد آن بت که کجا افتادی
او کیست که باشد که رود یا نرود ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.