در این شعر، شاعر از عشقی سوزان و بیقراری دل در طول شب تا صبح میگوید. دل در این عشق حریف شاعر بود و تا سحرگاه آرام نگرفت. با طلوع صبح، دل با چهرهای زرد و چشمانی خونآلود به سوی معشوق شتافت.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از عباراتی مانند 'دیدهٔ خونآلود' ممکن است برای کودکان نامناسب باشد.
رباعی ۶۹۷ - دل دوش در این عشق حریف ما بود
شب تا به سحرگاه نخفت و ناسود ۱
چون صبح دمید سوی تو آمد زود
با چهرهٔ زرد و دیدهٔ خونآلود ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.