در این متن، شاعر از دوری از معشوق و ناامیدی از وصال او سخن میگوید. دلش میگوید که فراموش کردن عشق محال است، اما در عین حال با نگاهی تلخ و ناامید میخندد.
متن دارای مفاهیم عاطفی پیچیده مانند ناامیدی و تلخی در عشق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، زبان شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار باشد.
رباعی ۶۳۹ - چون روز وصال یار ما نیست پدید
اندک اندک ز عشق باید ببرید ۱
میگفت دلم که این محالست محال
سر پیش فکنده زیر لب میخندید ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.