این متن شعری است که از احساسات عمیق و درد درونی سخن میگوید. شاعر خود را به آتش تشبیه میکند که با درد میسوزد و هر آتشی که از درد برخیزد، نماد رنج و اشتیاق اوست.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و استعاری است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی احساسی نیاز دارد. همچنین، ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا سنگین باشد.
رباعی ۶۴۰ - چون زیر افکند در عراق آمیزد
دل عقل کند رها ز تن بگریزد ۱
من آتشم و چو درد می برخیزم
هر آتش را که درد میبرخیزد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.