شاعر در این بیتها از درد و رنجی میگوید که بر او تحمیل شده است. او احساس میکند که در آتش جهنم میسوزد و از شدت درد، آه میکشد و دست بر دهان میگذارد.
متن حاوی مضامین عمیق عرفانی و توصیف رنج و درد است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
رباعی ۴۸۹ - آن کس که بر آتش جهانم بنهاد
صد گونه زبانه بر زبانم بنهاد ۱
چون شش جهتم شعلهٔ آتش بگرفت
آه کردم و دست بر دهانم بنهاد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.