این متن به توصیف لحظهای روحانی و عرفانی میپردازد که در آن جان از قالب جسمانی خارج میشود و دریای عنایت و کرم الهی جوشان میشود. همچنین، اشارهای به مستی و وجد عرفانی دارد که ناشی از نوشیدن از جام عشق است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن برای سنین پایینتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند 'مستی' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۴۷۷ - آن روز که جان خرقهٔ قالب پوشید
دریای عنایت از کرم میجوشید ۱
سرنای دل از بسکه می لب نوشید
هم بر لب تو مست شد و بخروشید ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.